ഭിക്ഷ....ഭിക്ഷ തരൂ........

ക്ഷീണിതയായ്‌ ഒറ്റയ്ക്ക്‌ നീങ്ങുന്നു ഞാൻ,
ഈ നഗരത്തിൻ വീഥികളിലൂടെ....

ഒരു പിടി അന്നത്തിൻ വഴി തേടി,
വൃദ്ധയാം ഞാൻ അലയുന്നു..ഇന്നും.

കൈനീട്ടി കേഴുന്നു ഞാൻ ഈ
നഗരത്തിൻ മക്കളോട്‌...ഭിക്ഷ....ഭിക്ഷ തരൂ....

ആരുമില്ലാ.....ഇന്നെനിക്കാരുമില്ലാ....
ജന്മം തന്നോരും പോറ്റിവളർത്തിയോരും...

പിന്നെ പ്രണയത്തിൻ മാധുര്യം എന്നിൽ നിറച്ചു,
എന്നെ തൻ പാതിയായ്‌ തീർത്ത എൻ പ്രിയനും.

പെറ്റുപോറ്റിയ എന്റെ മക്കളും....ഇല്ലാ.....
ഇന്നു ഞാൻ ഏകയായ്‌ ഉഴറുന്നു....

ഒരായിരം മക്കളുണ്ടിന്നെനിക്ക്‌..ഈ നഗരത്തിൽ....
കൈകൾ നീട്ടി കേഴുന്നു ഞാൻ.....ഭിക്ഷ...ഭിക്ഷ തരൂ....

ജീവിതം കരുപിടിപ്പിക്കാനുള്ളാ മക്കളുടെ ഓട്ടത്തിൽ,
കാലനെ കാത്തിരിക്കും ഈ വൃദ്ധക്കെന്തു വില..

ഒരുവശം തൻ താതൻ, തായയെ
പോറ്റുവാൻ കഷ്ടപെടുന്നതു കാൺപു ഞാൻ.

മറുവശം ശോകപൂർണ്ണം....എന്നെപോലുള്ള
അനാധ ജന്മങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നൂ...

കനിവുള്ള ഹൃദയങ്ങൾ നീട്ടുന്ന കാശിനാൽ,
ജീവിതം തള്ളി നീക്കുന്നവർ ഏറേ.....

നീങ്ങുന്നു ഞാൻ ഈ നഗരവീഥികളിലൂടെ
ആ..കനിവുള്ള ഹൃദയങ്ങളെ തേടി.....

പുലരുംബോൾ തുടങ്ങുമെൻ യാത്രാ...
അന്നത്തെ അന്നം തേടിയുള്ള യാത്രാ..

ഇരുളുവീഴുംബോൾ ഒഴിഞ്ഞ കടവരാന്തകൾ,
തേടുമെൻ കൺകൾ....അന്തിയുറക്കത്തിനായ്‌.

എന്നും കണ്ണടച്ചുറങ്ങുംബോൾ..ഇനി എനിക്കു,
ഒരിക്കലും ഉണരാതുറങ്ങണമെന്ന ആശ..

പുലർന്നു കൺതുറന്നാൽ..ഈ ജീവിതം തള്ളിനീക്കാൻ
തെണ്ടണം എന്നോർക്കുംബോൾ...വേദന....

നിൽപ്പു ഞാൻ മകനേ നിന്റെ മുൻപിൽ
കൈകൾ നീട്ടി യാചിപൂ....ഭിക്ഷ..ഭിക്ഷ തരു.........

ബെന്റിൻ പി ജ്ഞാന നേശൻ